Co imperio do café establecido, alá por finais do século XIX, era necesaria unha estrada ferroviaria que unira a rexión de São Paulo co porto de Santos, por onde se lle daba saída ao produto. Así nace a Estação da Luz, construída con estruturas metálicas traídas de Inglaterra que lembran o Big Ben ou a abadía de Westminter.
Aberta ao público no 1901, a São Paulo Railway Station -como se lle coñecía oficialmente- foi a porta de entrada para as personalidades ilustres que tiñan a capital como destino, e tamén para os inmigrantes que chegaban de todo o mundo á cidade procedentes do porto de Santos. A súa importancia duraría ata a II Guerra Mundial, cando as ferroviarias foron substituídas polas estradas.
Na segunda metade da década dos 40, o edificio da Luz foi parcialmente destruído por un incendio, a reconstrución estenderíase ata o ano 1951 cando foi reinaugurada. Dende aquela, aínda sufriría varias reformas e restauracións, sempre seguindo os deseños do proxecto orixinal, que concluirían no 2006 coa instalación no seu interior do Museu da Língua Portuguesa.
 |
| O interior da estación |
Hoxe en día, a rexión da Luz está entre as máis degradadas do centro; talvez, por estar localizada na periferia central. Aínda así, a estación conserva todo o seu esplendor orixinal e dá servizo á, mal chamada, extensa liña do metro de São Paulo.
 |
| O metrô de Luz |
